Archiwa tagu: Babilonia

Ap 18,21

Następnie jeden potężny anioł podniósł kamień podobny do wielkiego młyńskiego kamienia i wrzucił go do morza, mówiąc: „Tak gwałtownie zostanie zrzucona Babilonia, wielkie miasto, i już go nie będzie.[1]

 

[1] „Symboliczny i proroczy gest anioła przypomina scenę, kiedy to Jeremiasz polecił przeczytać zwój swego poematu przeciwko Babilonowi i potem wrzucić go do Eufratu ze słowami: „Tak niech utonie Babilon, by już nie podniósł się z nieszczęścia (…)” (Jr 51,60-64). Wersja Apokalipsy jest jednak dobitniejsza, ucieka się do bardziej przemawiającego i bezpośredniego znaku wrzucenia kamienia młyńskiego do morza. Obrazu tego użył już zresztą sam Jezus, aby ukazać los tych, którzy dopuszczają się zgorszeń (Mt 18,6). Skądinąd Babilon gorszył, skandalizował (w języku greckim czasownik ten znaczy dosłownie „być przeszkodą”) swoimi „czarami” (w. 23) liczne narody, psuł ludy i teraz podziela los szatańskiego Smoka (12,9.10.13), dwóch Bestii (19,20), diabła (20,10), śmierci (20,15) oraz tych wszystkich, którzy nie są zapisani w „księdze życia” Boga (20,15), wszystkich zrzuconych w głębiny nicości, piekła, martwoty.” [Apokalipsa, Gianfranco Ravasi, wyd. Jedność, Kielce 2002, s. 160]

2 Krl 17,30

Ludność z Babilonii zrobiła Sukkot-Benota, pochodzący z Kuta sporządzili Nergala[1], przybysze z Chamat uczynili Aszima, (…)

 

[1] Nergal – bóg z panteonu sumeryjsko-babilońskiego: „Panem świata podziemnego była Nergal. Jako bóg ciemności nie został przyjęty do jasnej, kosmicznej trójcy. Obszar jego władania określono jedynie niejasnymi słowami jako „kraj bez powrotu” (kur-nu-gia) albo po prostu jako „wielki kraj” (ki-gal), dokąd po śmierci przychodzą wszyscy ludzie. Jego imię wywodzi się od Ne-iri-gal = „pan wielkiego miasta”, czyli świata podziemnego. Nergal jest zarówno bogiem zmarłych, jak też bogiem zarazy. Ponieważ katastrofy mogą być również zsyłaną przez bogów karą, jest on także bogiem zemsty. Ocenę i znaczenie Nergala jako bóstwa świata podziemnego można by połączyć z kulturą akkadyjską. Przy jego boku stoi małżonka Nin-ki-gal, czyli „panie wielkiego kraju”, tzn. królestwa zmarłych. Jako taka odgrywa ona pewną rolę w mitach. Nin-ki-gal zaprasza wszystkich bogów na ucztę. Kiedy jej posłaniec Namtar (przeznaczenie) ukazał się przed bogami, wszyscy powstali, a jedynie Nergal pozostał nadal w pozycji siedzącej. Wtedy Nin-ki-gal (Ereszkigal) zażądała jego ukarania. Za radą boga Ea Nergal wziął ze sobą siedmiu demonów i wystąpił do walki przeciw Nin-ki-gal. Pokonał ją, ale zgodził się na jej prośbę o małżeństwo i w ten sposób stał się panem świata podziemi. Jego zwierzęciem był lew. Pojęcie „szatana” jako lwa spotykamy w 1 P 5,8: „…jak lew ryczący krąży, szukając kogo pożreć”. Miejscem jego kultu było miasto Gutu [Kuta], którego mieszkańców Asyryjczycy przesiedlili do Samarii (2 Krl 17,24).” [Historia Starego Testamentu, Tom I: Starożytny Wschód i prehistoria biblijna, Claus Schedl, Tuchów 1995, s. 104]